Feest bij de VAR- vereniging bestuursrecht!

Een feest van iemand die 75 jaar is geworden. Dat is een feest met een grote diversiteit aan gasten en gevoelens. Meestal is het een feest waarop vooral dankbaarheid heerst. De persoon in kwestie heeft de leeftijd van 75 jaar toch maar mooi behaald. De kleinkinderen vinden oma of opa stokoud, de kinderen vragen zich af hoe lang het duurt voordat de ouder aftakelt.

Leeftijdsgenoten vinden zichzelf nog jong maar zeggen bij beelden van de opmerkelijke fitte 72-jarige sir Mick Jagger dingen als “nee, die tijd heb ik gehad”. Waarbij je de rest ziet kijken met een blik “jij hebt die tijd he-le-maal nooit gehad, gek”. Wijsheid (of vermoeidheid?) komt met de jaren dus uitgesproken wordt het niet, men nipt nog maar eens aan de rode wijn en lacht vriendelijk.

Volgens hoogleraar geneeskunde Ezekiel is 75 jaar een prima leeftijd om te stoppen met behandelingen die het leven verlengen. http://www.vn.nl/Archief/Samenleving/Artikel-Samenleving/Ik-wil-vanaf-mijn-75ste-niet-meer-genezen-worden.html

Dan de VAR (voorheen vereniging administratief recht, nu VAR vereniging bestuursrecht). Die werd dit jaar 75 jaar. Leek ook al vastbesloten te stoppen met levensverlengende acties. Ik zag de advocaatjes met slagroom al voor me. Een dikke feestbundel met doorwrochte stukken die niemand voor z’n eigen 75ste levensjaar zou kunnen lezen wegens tijdgebrek. Een lange tafel met grotendeels mannen zou ons, de gewone leden, toespreken. Er zouden eindeloze monologen komen van prominente leden die zeggen een vraag te gaan stellen, maar in feite een expose willen geven van hun kennis en opvatting. Onder het mom van wetenschappelijke kritiek zouden collega juristen een uitbrander krijgen. Niet gericht op samenhang of harmonie, maar op strijd.

Ik zat bij VAR-jaarvergaderingen zoals mensen ook wel in kerk kunnen zitten. Eentje van het strenge soort zonder afleiding wel te verstaan. Ik weet me natuurlijk wel te gedragen, sta op wanneer dat moet, playback de liederen mee, maar de verveling is killing. Ik had me wel eens beklaagd maar te horen gekregen ‘ zo doen we het al jaren’. Ook wetenschappelijk onderzoek uit andere disciplines die erop wijzen dat het menselijk brein simpelweg niet in staat is om een gehele VAR-vergadering inhoudelijk te volgen, werd in de wind geslagen.

Maar 75 jaar worden, dat was natuurlijk niet iets wat de VAR al jaren doet! Bevrijd van de knellende tradities ging op het feest van de VAR dit keer het dak eraf.

Technologische hoogstandjes werden niet geschuwd. Er werd ons alvast een virtuele afbeelding van het boek getoond. Een dag later zou het in de brievenbus vallen. Het leek wel Hogeschool marketing zoals we werden verleid de volgende ochtend in opperste spanning naar de voordeur te sluipen!

Het programma was ook verrassend afwisselend. Al had iemand anders het als ‘rommelig’ geduid. De voorzitter Ben Schueler bood het boek aan aan de eveneens 75-jarige Michiel Scheltema. Ik weet niet of het zijn persoonlijkheid is of ingegeven door leeftijd maar zijn leningheid in denken over de Awb is die van een jonge stagiaire die vragen stelt als ‘maar waarom is dit dan zo? En als dit het doel was en we hebben het niet bereikt, waarom doen we het dan niet anders?’

Rob Widdershoven verbaasde vriend en vijand door zijn verhaal over de Europese invloed op het bestuursrecht te ondersteunen met Powerpoint. Dit moment zal zeker de geschiedenis ingaan als mijlpaal (laten we het voor onszelf houden dat het maken van achtergronden, gebruik van lettertypes en afbeeldingen ook tot de mogelijkheden van powerpoint behoren, ik help graag!). Kars de Graaf hield een ‘pitch’ over een stuk in het boek. Van 5 minuten! Applaus. Dat is normaal gesproken de lengte van de aankondiging dat we gaan lunchen en hoe de betaling daarvan ook al weer is geregeld.

Dan Anne Meuwese, ik steek mijn bewondering niet onder stoelen of banken voor een spreker bij de VAR die haar eigen stijl volgt en daarmee een verhaal brengt waar je aandacht bij wordt vastgehouden. En ondertussen ook breekt met een gebruik. Elaine Mak was niet eens lid van de VAR en kreeg toch een podium. Is dit een voorzichtige stap naar iets van een toenadering naar een andere discipline dan alleen het bestuursrecht?

Jacobine van den Brink en co maakte een knappe eindspurt en hield de aandacht van de dorstige leden goed vast. Zij zou door de politieke verslaggevers van nu zeker aangeduid worden als ‘dissident’ want zij sprak uit dat tradities best veranderd kunnen worden, waaronder die van de VAR-jaarvergaderingen.

Ook het boek vind ik een aanwinst. Niet alleen voor de boekenkast(!), maar voor de kennis die het lezen daarvan oplevert. Het is divers, mooi gebalanceerd en de stukken hebben een duidelijke lijn en zijn to the point.

Rest mij dan ook niets dan complimenten voor het bestuur van de VAR. Zij hebben door deze viering de VAR meer een vereniging gemaakt. Een vereniging van mensen die van hetzelfde vak houden en ondanks hun verschillende posities en status veel gemeen hebben. Waarbinnen wetenschap en praktijk én de verschillende generaties samen komen.

De blik naar Europa is symbolisch voor de wijze waarop de VAR vorm gaf aan het feest, nieuwsgierigheid naar iets anders, een blik gericht naar buiten en het gezamenlijk bouwen aan goed bestuur. image
(Dit schilderij uit de Rijksstudio verbeeldt wat mij betreft Goed Bestuur)

Bij een verjaardag van een 75 jarige is het niet gepast om te zeggen; “op naar de volgende 75!” Maar misschien, en het moge duidelijk zijn dat ik dit hoop, waren we hier getuige van een reanimatie van de VAR en is het einde van de VAR nog very far.

Nog geen lid? Aanmelden kan via http://www.verenigingbestuursrecht.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s